هو العزيز

شنبه 31 فروردين 87 (هفته 2،3،4،5 )

مصادف با :

12 ربيع الثاني 1429

و

19آوريل 2008

روابط همسران (اخرين قسمت )

چرا پيامبر فرمودند : ' من تزوج فقد احرز نصف دينه ! '

مبحث روابط همسران را از ' عشق ' و تأثير آن در حسن روابط اجزاي هوشمند عالم هستي آغاز نموديم .

از رويکردهاي حاکم بر اين روابط گفتيم واينکه مي توانيم بر اساس رويکرد رشد فلسفه ازدواج را شناسايي کنيم .

از نقصي سخن گفتيم که به منظور دست يابي به کمال ، ازدواج براي آن ، راه و مسيري ويژه است و توجه داديم که اگر چه تماميت جسماني فرد مجرد از نظر فيزيولوژيک استقلال داشته و براي ادامه حيات نيازمند جنس مخالف نيست ، اما از نظر ابعاد شخصيتي کامل نيست و لذا مي تواند بسياري از ضعف هاي خود را در کنار جنس مخالف شناسايي نموده  و از او به مثابه يک مربي براي رشد ابعاد وجودي خويش بهره مند شود . و البته از  آسيب هايي که در اين روابط ممکن است بروز نمايد ، نيز سخن گفتيم . و  نهايتاً به نکته اي کليدي دست يافتيم :

'عاشق مي خواهد ، محبوبش را کامل ببيند . '

چرا اين عبارت ، نکته اي کليدي را از منظر هستي شناسانه در روابط همسران بيان مي دارد ؟

زيرا به نظر من مي تواند پاسخي دقيق براي پرسش کليدي در ابتداي بحث باشد .

اينکه چرا پيامبر فرمودند : ' من تزوج فقد احرز نصف دينه ! '

و چرا ازدواج در ارشادات الهي با اين همه تأکيد مورد توجه قرار گرفته است ؟

اينک کمي توجه کنيد :

عاشق مي خواهد محبوبش را کامل ببيند . ولي محبوب حقيقتاً کامل نيست . بنابراين عاشق سرخورده خواهد شد و لذا محبوب او را بر اساس حس جستجوگرايانه اش– بالاخره ( و البته با گذر از فراز و نشيب ها ) – متوجه محبوب کامل و حقيقي اش مي سازد و بر اساس فطرت اصيل خداجويانه اش ، امکان شهود الهي را برايش فراهم مي آوررد و آنگاه که حاصل مي شود ، عشق حقيقي نسبت به معشوق حقيقي تحقق مي يابد ، امکان پرواز و عروجي عظيم را فراهم مي آورد .

يعني عشق مجازي، پلي براي عشق حقيقي مي گردد ( المجاز قنطره  الحقيقه ) و مسير  عشق مقدس الهي از عشق زميني مي گذرد !

بنابراين در مسير کمال ، ازدواج نيمه اي از راه براي نيل و وصول به مقام  لقاء الله است .

اينک بايد توجه داشت که اگر اين مقام حاصل گردد ، آثارش متجلي مي شود :

' خلق الهي در انسان استقرار مي يابد و رفتار الهي از انسان خاکي صادر مي گردد . ' همچون پروردگارش کريم مي گردد . ستار العيوب مي شود . حليم و صبور و شکور و حکيم و رحيم و غني و ...

بادا که دائماً از چنين شاخص هاي روشن و شفافي در ارزيابي دقيق خود در اين مسير کمال غفلت نورزيم و همواره به ياد داشته باشيم که راهي لذت بخش تر از اين مسير قابل تصور نيست .

آيا لذتي بالاتر از عفو در اوج قدرت هست ؟

آيا لذتي بالاتر از دستگيري مستمندي در اوج غنا هست ؟

آيا لذتي برتر از به فراموشي سپردن بدي هاي ديگران در اوج هوشياري    هست ؟

تا مبحث بعدي ، دست حق ياورتان !